Er waren eens. 20 klassiekers. Het vervolg

Remember this? Eind januari beloofde ik 20 klassiekers van de literatuur te lezen… Schitterend idee! Spijtig genoeg nog niet zoveel van in huis gekomen. Niet dat ik mijn best niet gedaan heb, niet dat ik niets gelezen heb. Ik heb alleen geen klassiekers gelezen. Geen is een te groot woord. Ik heb er wel enkele gelezen. Ondertussen kan ik al vijf titels van het lijstje strepen. En ik gun mezelf er nog eentje weg te schrappen, ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ van Milan Kundera, heb ik opgegeven na een honderdtal bladzijden. En de eerlijkheid gebied mij ook om toe te geven dat ik ook ‘Anna Karenina’ van Tolstoy niet van begin tot eind heb uitgelezen…

Jane Eyre van Bronte

 

Maar de rest heb ik trouw, woord voor woord, gelezen. Over ‘De huurster van Wildfell Hall’ van Anne Bronte heb je hier niets kunnen lezen, simpelweg omdat ik vergeten ben erover te bloggen. Want dat is wat de klassiekers met me doen. Ze maken me een beetje tam. Want ze mogen dan geschreven zijn door de geniaalste literatuurpennen van de geschiedenis, ik vind ze vooral langdradig. Dat was ook het geval bij ‘Jane Eyre’ van Charlotte Bronte. Ik ben heel erg blij dat die eindelijk uit is! Mooi verhaal, prachtige personages, maar lang! Lang! Toch een van de betere klassiekers, mits enig geduld! Ik had wat moeite om me in te leven in het hoofdpersonage, zeker toen ze van haar lover wegliep omdat hij twintig jaar geleden met een vrouw was getrouw die ondertussen gek is geworden. En dat voor haar geloof. Een ver van mijn bed-show dus. Ik ben benieuwd naar de film.

Komt een vrouw bij de dokter van Kluun

Ondertussen heb ik gezeurd. Vorige week was ‘Jane Eyre’ volledig uit, maar ik had geen tijd om naar de bib te trekken om nieuw leesvoer. Al een geluk dat vriendin E. in de buurt was (of ik in haar buurt) en ze me ‘Kwam een vrouw bij de dokter’ van Kluun meegaf. Geen klassieker, maar ik heb er veel meer van genoten dan van Tolstoy. Het is het verhaal van een man die zijn vrouw bijstaat (en ook niet) in haar strijd tegen kanker. Tranen met tuiten, en dat op een trein tijdens het spitsuur. Kluun sleurde me zijn wereldje in en ik voelde wat hij voelde. Zelfs wanneer hij dwangmatig vreemd ging, kon ik mij best vinden in zijn situatie. Hij schrijft vlot en eerlijk. Iets wat je van mijn klassiekers niet kan zeggen ;-). Ook die film staat op mijn to-see-lijstje.

Als ik eerlijk ben, deze week ga ik naar de bib, maar niet om een klassieker. Het wordt waarschijnlijk het vervolg op ‘Kwam een vrouw bij de dokter’. Tegenwoordig heb ik vooral nood aan ontspanning als ik eens niet aan het thesissen ben, dus ik werk mijn lijstje later af.

Liefs Janne

Advertisements